Środki antystatyczne dodane do tworzy sztucznych powodują rozładowanie ładunków elektrostatycznych nagromadzonych na ich powierzchni. Polimery wykorzystywane do produkcji elementów z tworzyw sztucznych zazwyczaj są stałymi izolatorami elektrycznymi, które na swojej powierzchni gromadzą zarówno dodatnie jak i ujemne ładunki elektrostatyczne, co utrudnia przetwórstwo. Naelektryzowane powierzchnie przyciągają kurz przez co elementy z tworzyw sztucznych łatwo ulegają zabrudzeniom. Elektryczność statyczna może również wywołać iskrzenia, które w przypadku łatwopalnych tworzyw mogą zakończyć się niebezpiecznym wybuchem. Ładunki elektrostatyczne mogą pojawić się w wyniku kontaktu lub tarcia dwóch tworzyw sztucznych.
Antystatyki można podzielić na:
- wewnętrzne - dodawane do polimeru podczas sporządzania mieszanki. Ze względu na ich niską rozpuszczalność przedostatają się na powierzchnię polimeru tworząc warstwę przewodzącą.
-
zewnętrzne -nakładane na powierzchnię wyrobu poprzez natryskiwanie lub zanurzanie. Po odparowaniu rozpuszczalnika na powierzchni tworzywa pozostaje środek aktywny tworzący efekt antystatyczny. Ich wadą jest ryzyko niejednorodnego rozprowadznia mieszaniny na powierzchni polimeru.
Środku antystatyczne najczęściej dodawane są do polistyrenów, poliolefinów oraz PVC i są to:
-
etoksylowane aminy alifatyczne
-
alkilosiarczany
-
estry kwasów tłuszczowych
Do środków antystatycznych można zaliczyć również tzw. napełniacze przewodzące takie jak:
-
proszki oraz włókna metaliczne,
-
grafit,
-
sadza przewodząca,
-
przewodzące związki organiczne (polianilina i polipirol)
